Ortak Yarın

Aşağıdaki dört yazı tek bir cümlenin uzantısı: bir insan, başka bir insana sadece mentorluk yapmalıdır.

Yönlendirme değil, yönelim

Yönlendirmesizliğin bunalımındansa, en azından yönelebilmenin naifliğini bulmak. At gözlüklerini kaç derece açıyla taktırmaktan ziyade, gözleri açıkken sevmek. Bunu korku ya da dayatma yerine şefkat ve sevgi ile yapabilen — ya da yapabilmeye açık olan — İNSAN’ları işe almak ZORUNLULUĞUNDAYIZ.

Sevgi eksenli sistem

Eğitim, devlet hizmeti, mahalle — hepsinin merkezinde sevgi olmalı. Ama dışa taşmasına tölere edilmediği bir sistem ile desteklenerek. Sevgi sınırsız değildir; sınırlı olduğu yerde başkasının özgürlüğüne dokunmaz.

Devletin sessiz hatırlatması

Hayatın acımasızlığına karşın, insanın en yalnız olduğu, bu kimsesizliğinde, hiçbir şey değilse devletinin yanında olduğunu hatırlatmak. Yaşama hakları ellerinden alınmış, umursanmayı belki kendileri bile hatırlayamayan mağrur insanımızın, devleti olarak her zaman onlara göz kulak olduğunu bildirmek. İtilmiş ve zorunda bırakılmış her insanımıza, bu hayatta var olduklarını ve hiçbir şey için geç olmadığını hatırlatmak.

KAZIMAK

Bunu söylemek yetmez. Hatırlatmak yetmez. Dünya var oldukça ve insanca bakabildiğimiz müddetçe, sevgi ile yaklaşabileceğimizi, derinimize değişmemek üzere KAZIMAK zorundayız.

Aşağıdaki dört öneri o kazımanın somut halleridir:

• Okula Kahvaltı — sabahın hakkı.
• Okulda Barınak — sınıfın yanında bir canlı.
• Aşhane — yerel çiftçi, ahlağı taşmamış mutfak.
• Sığınak — konaklama bir lütuf değil hak.