Sığınak

onuru olan sığınak

TOKİ benzeri bir ölçek vardır ülkede; ama estetik, doğa, ve insan onuru çoğu zaman dışında kalır. Bir insan kendine ait olmayan bir yerde “var olmamak” hissine kapılır. Sığınak bir konaklama yeri değildir — bir hatırlatmadır.

Bu yüzden mimari sığınağın merkezindedir; yan ürünü değil.

haftalık mimari yarışmalar

Devlet destekli, haftalık mimari yarışmalar. Her hafta farklı tesis modelinin seçildiği ve sırayla inşa edildiği bir sistem.

Yarışmanın iki şartı:

• modern mimari + doğanın iyiliği önceliği. Yapı çevrenin parçası olur; çevreyi tüketmez.
• açık katılım. Freelance diye sayılabilecek ve meslek erbabı olmak zorunda olmayan insanlar da var olan sisteme entegre edilir.

Bu yarışmalar, sağlıklı denilebilecek bir rekabet ortamı kurar.

dayanışma içinde rekabet

Dayanışma dışı rekabet sağlıksızdır. Bu sistem bunun tersini öğretir: kazanmak başkasının kaybetmesini gerektirmez.

Bir mimar kazanır; diğer kazananlar onun yapısını gerçekleştirir; sıradaki hafta sıra başkasınındır. Sistem hem fırsatı çoğaltır, hem rekabet ahlakını yeniden tanımlar.

aşhaneyle bağ

Sığınakta yaşayan bir insan, aşhanenin mutfağında çalışıyor olabilir. Sistemin iki ucu birbirine bakar.

Bu tesisler ile —

• şanssız insanlarımıza konaklama sorununun aradan çıkartılması açısından,
• hayatın acımasızlığına karşın, insanın en yalnız olduğu yerde, kimsesizliğinde, hiçbir şey değilse devletinin yanında olduğunu hatırlatmak.

son söz

Yaşama hakları ellerinden alınmış, umursanmayı belki kendileri bile hatırlayamayan mağrur insanımın devleti olarak — her zaman onlara göz kulak olduğunu hatırlatmak. İyiliğini gözeteceğini bildiriyor olmak.

İtilmiş ve zorunda bırakılmış her insanımıza, bu hayatta var olduklarını ve hiçbir şey için geç olmadığını söylemek. Dünya var oldukça ve insanca bakabildiğimiz müddetçe, sevgi ile yaklaşabileceğimizi.

Hatırlatmak olduğumuz kadar, derinimize değişmemek üzere KAZIMAK zorundayız.