Aşhane

sorun

Aşhane kelimesi, ne yazık ki, utancın çağrıştırdığı bir yere dönüşmüştür. Çiftçi tarladan ucuza kaptırıyor. Çocuk ucuzun bedelini sağlığıyla ödüyor. Aşhaneye giden insan kendi varlığından gizlenerek gidiyor.

Bu üç düğümü birden çözmedikçe, hiçbiri çözülmez.

çiftçi

Mercimektir, domatestir, biberdir, patlıcandır — yerel bölgenin çiftçisinden alınır. Devlet desteğiyle. Ve çiftçinin giderleri en üstte tutulacak şekilde.

ahlağımızdan soyutlanmaya fırsat tanımadan sunulmalıdır.

Bu cümle kararsızlık kabul etmez. Çiftçi ucuza kaptırırsa, sistem kurulduğu temelden yıkılır. Bu yüzden ilk hesap çiftçinin hesabıdır.

İkinci hesap halkın hesabıdır. Birincisi olmadan ikincisi sürdürülemez.

ikinci şans

Bu aşhanelerde çalışacak insanlar: evsizler, kimsesizler, ve/veya sabıkalı bireyler.

Yalnız değiller — onların iyiliğini gözeten psikolog ve öğretmen ekibi ile ortak çalışılarak. Bu ekip bir denetim ekibi değildir; bir eşlik etme ekibidir.

Sistem böylece iki şeyi aynı anda yapar:

• halkın gündelik besinini karşılar.
• insanlara tekrar şans verebileceğimizin yolunu açar.

İkincisi birincisi kadar — bazen birincisinden fazla — önemlidir.

ölçek

Aşhane mahalle bazında küçük tutulur. Her birinin başında bir denetmen — sayıları değil insanların hâlini okuyan. Her birinin yanında bir sığınak durur, mümkünse aynı sokakta.

Çünkü aşhanenin sakini ile aşhanede çalışan, aynı kişi olabilir.